گالری مردگان به قلم زهرا رحمانی
پارت شصت و هشتم :
-بهم بگو لنا!
لبان دخترک لرزید.
-کشتنش. بعد از اینکه فهمیدن شاهد دزدی‌شون بوده.
هق زد.
-بارها و بارها بهش ضربه زدن تا اینکه مرد.
نوژن لبخند زد.
-ممنون لنا. کمک بزرگی بهم کردی.
ناگهان روح از تن لنا جدا شد. برای اولین بار پس از مدت‌ها، پشت میزی نشسته بود که در اولین دیدارش با نوژن در آن دخمه، آن‌جا قرار گرفته بود. پیشنهاد همکاری شنیده و رد کرده بود و اکنون... باز هم آن‌جا
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۷۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
زهرا رحمانی | نویسنده رمان
خب دلیلش رو قبلا توضیح داد خودش. وقتی کسی می‌میره، حسی که لحظه‌ی مرگش داره، حالا هر چیزی که هست، روی رنگ الماسی که از جسدش به دست میاد، تاثیر می‌ذاره. هیچ دو الماسی مثل هم نمی‌شن، مگر اینکه هر دو حس یکسانی رو زمان مرگشون تجربه کنن. هر کس نهایتا تبدیل به یک الماس میشه و یه شخص دیگه هم لازمه که چشم دی
۶ ماه پیشShima
0ممکنه رنگ الماساهم یکی نشن؟ اخه تو پارت نوشته بود دختره ناامید و تسلیم شده به نظر میرسید ولی مثلا اگه پسره ترسیده و وحشت کرده باشه چی؟ رنگا یکی میشن یا اصلا به حس مربوط نیست؟ چون اینجا فقط مدل مرگ یکسانه نه احساسات
۶ ماه پیشزهرا رحمانی | نویسنده رمان
دقیقا احساسات مهمه. واسه همین ممکنه رنگ‌ها یکی نشن. سابقا انسان‌ها رو با مدل‌های مختلف می‌کشت تا با سعی و خطا الماس مشابه پیدا کنه. اما با کمک لنا زودتر به نتیجه می‌رسه
۶ ماه پیشShima
0وایییی نوژن عجب سادیسمیههههه😱😭 موندم لنا داره توهم میبینه یا روح دختره بود که اومد بیرون خسته هم نباشی خانم رحمانی❤❤
۶ ماه پیشزهرا رحمانی | نویسنده رمان
فدای شما. خوشحالم که رمانو دوست داری❤️
۶ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
مریم
0برای من جای سواله چرا نوژن این دختر رو به روش اون شاهد بیچاره کشت و این دختر کی بود و قصد نوژن از انجام این قتل ها چیه؟